खास आवडले असे ...लेखक - अनामिक

बो ल, काय म्हणावे तुला?
यार? दोस्त? अझीझ?
की आणखी गळ्यात पडून
म्हणू : भाईजाऽऽन?
...की आणखी काही?
असे वाटते की,
पसरावेत दोन्ही हात आणि
म्हणावे तुला, मेरे यार, मेरे हम नफस,
हम नवॉं, मेरे हमदम, मेरे दोस्त...
मारावी कडकडून मिठी,
चिंतावे थोडे वा बहुत
अभीष्ट तुझ्या वृद्धी
आणि शानो-शौकतसाठी.
किंवा गेलाबाजार,
टाकावा सहजच हात
तुझ्या खांद्यावर,
विचारावे कुशलमंगल,
द्यावी बधाई किंवा सौगात.
अगदीच नाही जमले तर
किमान तुझा शीतोष्ण पंजा
घ्यावा ऊबदार हातात.
द्यावे स्वत:लाच एक
(फ्रेम करण्याजोगे) प्रशस्तिपत्र
बेजोड दोस्तदारीचे.
की-
हासडावी एखादी इरसाल शिवी
मनातल्या मनात?
आणि दातओठ खात
घुसवावीत वाघनखे,
जमतील तितकी खोल,
तुझ्या आंतड्यात?
खुपसावा निर्णायक खंजीर
थेट तुझ्या उलट्या काळजात,
आणि करावा शेवट
साऱ्याचा...एकदाचा?
उधळून लावाव्यात तुझ्या
राहुट्या, कापून न्यावेत
त्यांचे सुनहरे कळस?
भरडून काढावे तुला
तोफगोळ्यांच्या भडिमारात
जागोजाग पेरावेत सुरुंग
आणि धुळीस मिळवावेत,
तुझे सारेच नापाक मनसुबे
उभारावी अशी बुलंद दीवार
सरहद्दीच्या या टोकापासून
त्या टोकापर्यंत की,
एव्हरेस्टलाही पछाडावे
खुजेपणाच्या न्यूनगंडाने.
पाडावा (कृत्रिम) पाऊस
रक्ताचा इथे...आणि तिथेही?
कारण-
बघितले आहे अनेकवार,
तुझ्या कोरीव पठाणी दाढीत
दडलेले घातक छद्म.
हस्तांदोलनाच्या वेळी
तुझ्या मस्तकावरली
तडतडणारी शीर.
तुझ्या बेजोड इस्तकबालात,
आणि बेमिसाल दावतीच्या
गर्दीत फिरणाऱ्या
गारद्यांच्या भयंकर सावल्या.
दोस्तान्याच्या बैठकीत
सौहार्दाच्या पडद्याआड
नंग्या तलवारीसह
दडलेला सैयद बंडा!
तुझ्या दुश्मनीला आहे,
दोस्तीचा दर्प, आणि
दोस्तीत दर्वळतो आहे,
दुश्मनीचा दुर्गंध
...अगदी एकाच वेळी.
मग आम्ही कसा बरे
करावा तुझा एतबार, ऐ दुश्मन?
कशी मारावी संभावित मिठी,
आणि द्यावे आमचे भवितव्य
अभाविताच्या कपटी हातांत?
कसे रचावेत कसीदे
यारीचे आणि ईमानदारीचे?
कशी करावी नुमाईश
आमच्या बेखौफ जिंदगीची.
कशी द्यावी मिसाल,
निहायत खूबसूरत भाईचाऱ्याची?
चलो, तो इक करार करते हैं...
जब तक है भरोसा तेरे दुश्मनीपर
दोस्ती का करेंगे इकरार
जब तक है यकीन तेरे दोस्तदारीपर
दुश्मनी का करेंगे एतबार...
अमन नाम की भी तो कोई
चीडिया होती है ना,
मेरे अझीझ दुश्मन!☜☜☜